Rohatsu: 5 dagen mediteren aan Zee

Rohatsu is een jaarlijkse intensieve Zen-meditatieperiode, die in het teken staat van de verlichting van Boeddha. Hij bereikte die na lange tijd mediteren op dag acht van de twaalfde maand (ro-hat-su). Ik ga 5 dagen alleen mediteren aan zee.

Dag 0, welke spullen heb ik nodig?

Rohatsu
Ik vertrek s’avonds met de trein en pak snel nog wat spullen bij elkaar. The bare minimum: wat heeft een mens materieel nodig? In willekeurige volgorde: eten, kleren en een dak boven z’n hoofd. Dit laatste bieden de ouders van m’n vrouw voor het tweede jaar op rij gratis aan: hun appartement aan Zee. Kleren, dresscode -black- zo weinig mogelijk kleuren want die zorgen voor afleiding.

Ja, ik ben een streber. Ik wil de regels van zen-meditatie zo goed mogelijk toepassen. Niet zozeer om de voorbeeldige leerling uit te hangen – die ben ik zelden geweest- maar wel uit respect voor de eeuwenoude Japanse zen-traditie. Kleren dus, van elk twee stuks, dan heb ik reserve. Ik wil ook low impact gaan: zo weinig mogelijk elektriciteit, gas en water. Soberheid. Een mooi streven deze week, naast de klepper der kleppers: ‘aandacht beoefenen’.

Eten: een held van me, de rondreizende zen-monnik Ryokan zei  “One bowl (rijstkom), one robe (jurk, gewaad)“.Een groot deel van z’n leven huisde hij in een kale hut diep in de bossen. De Japanse ‘plak’-rijst heb ik bij, alsmede een wok-pan om snel groenten te bereiden. Een homp brood met kaas en confituur is voor na de ochtendmeditatie van morgen. Tot morgen na een eerste volle dag mediteren. Spannend…

Dag 1, waarom doe ik dit?

Dag goed begonnen met ochtendmeditatie. Dit ken ik en doe ik regelmatig thuis. Het is koud. Gisterenavond bij aankomst bleek dat de verwarming stuk is. Het is nu 5 graden in huis. Brrr… Vorige nacht 5 lagen isolatie op het bed. Helemaal ingepakt zit ik op het kussen. Aanvaard de kou. Zazen. 2 uurtjes met korte pauzes tussendoor om de benen te strekken. Ik kom een aantal bekende vragen tegen: waarom doe ik dit ? Hoelang nog voordat de zittijd verstreken is ? Waarom dit schema volgen en niet gewoon gaan zwemmen ? Wat heb ik zin om nu te zwemmen zeg ! Wat als meer mensen zazen zouden beoefenen ? Hoe zou de wereld dan uitzien ?

Ik zit ondertussen aan het ontbijt en voel de kou in al m’n poriën. Ik denk aan ‘collega’-unsui* Ryokan in z’n hut, diep in de bossen. Enkel een klein kacheltje en het GROTE NIETS bij de hand. Dit ‘niets’ of de leegte staat centraal in Zen. ‘Vorm is leegte en leegte is vorm’. Straffe uitspraak, maar al mediterende kom je dichterbij de kern van deze paradox. Vandaag brengt het me bij de overtuiging dat het ego niet in dit plaatje past. Werkmeditatie: ik ga winkelen en prepareer een simpel soepje. Ik zie een mooie vrouw en de begeerte schiet omhoog ! Jep, een eerst neveneffect van meditatie: extra gevoelig voor mooie zaken. Ik voel geen frustratie. Na de zazen is het middag-eten verrukkelijk. Ik zei het al, een nevenwerking van …

Een dutje brengt me bij de namiddag meditatie, ik voel pijn in m’n rug. Het is nu zo. Wat later is het beter, dan komt ze weer terug. De spierpijn blijft me vergezellen. Ik tracht zo goed mogelijk te zitten. Nog steeds geen verwarming, ga ik dit 5 dagen… de bel gaat en even later komt na de ‘chauffagiste’ ook de warmte. Sober avondmaal: dat smaakt verdorie lekker. Warme douche en laatste meditatie zet ik in.

Dag 2, eenzaamheid bestaat niet

Ik sta op en al snel weet ik dat ik alleen de dag zal doorbrengen. Ik verlang naar de warmte van m’n kinderen en wil met mijn vrouw vrijen. Ik zet me. Twee uur later ontbijt. Altijd hetzelfde ritme. Ik voel dat ik harder moet werken en besluit de namiddagmiddag-meditatie te vervangen door zwemmen. Zal goed doen voor de rugspieren. Ik wandel naar huis via het pikdonkere duinenpad. Geen angsten. Angsten houden nieuwe ervaringen tegen: zoals in een stil natuurgebied wandelen met een blauwe sterrenhemel boven het hoofd. Nieuwe ervaringen, dat is verandering, zoals de natuur: altijd anders. Dit is het ware leven. Wie geen angsten heeft leeft volop.

Eenmaal thuis geniet ik van het avondeten en even is het zomer terwijl ik een sappige zoete mango eet. De geur van versgemaakt brood is de wierook van m’n avondmeditatie. Wat heeft de liefde nodig vraag ik: ‘aandacht’, krijg ik als antwoord. Ik geniet van een heerlijk biertje en kijk uit naar dag 3. Vaak is dit en turning point. Je treedt dan in tot samadhi, oftewel gemoedsrust. Welwel…

Dag 3, het hoofd leeg

Ik weet niet direct wat te vertellen. Misschien is er al sprake van leegte in m’n hoofd. Nochtans passeren er wel heel wat gedachten tijdens de meditatie. Ik doe een poging: vandaag thema’s als sex, liefde, onpeilbare schoonheid van de natuur, vorm is leegte en leegte is vorm. Neem nu deze laatste: De Zee, bestaat ze ? Of is het ook niet-zee waar ik nu ben. Het water van de zee was even ervoor misschien een wolk, die regen werd… Het is onderdaad verrassend moeilijk om de ware aard van iets te grijpen. Als je het je ‘in je hand’ hebt en nader analyseert dan is het weer iets anders en dit is op zijn beurt weer wat anders… Dus zou je kunnen zeggen, de Zee is niets, is leeg. Nou ja, symbolisch dan. Wat is liefde? Liefde is aandacht. Wat is de natuur: oneindig geduldig en daarom zo nederig. Hoe groots! Sex laat ik wat links liggen in deze berichten omdat dit te persoonlijk is. Morgen is er de begrafenis van mijn nonkel. Ik vermoed dat er veel getreurd zal worden en er een negatieve saus zal gegoten worden over het geheel: maar is hij dood? of niet-dood?

Dag 4, even terug in de wereld

Vanochtend vertrek naar de begrafenis van mijn nonkel. De trein reed te traag waardoor ik geen aansluiting meer had. Hierdoor 60 minuten wachten. Het is opvallend hoe mensen bij zo’n voorval de verantwoordelijkheid meteen buiten zichzelf zoeken: het is ‘Brussel’, het zijn de politiekers, etc… Ik zie mensen en personeel dat gefrustreerd is. Als ik in de wachtzaal zit, samen met de 45 andere gestrande reizigers, komt het idee op ‘wat als ik iedereen aanspoor een klachtenformulier in te vullen.’ De kans is dan reëel dat de verbindingstijden worden herbekeken. Als we allen onze verantwoordelijkheid nemen en formuleren wat we willen, dan kan er iets veranderen. Wat is er nodig om dit te keren ? Geloof in je eigen kunnen ? Je zelfbeschikkingsrecht opnemen ? Enfin, ik heb mijn treintijden-zaadje geplant.

Gisteren zei ik dat ik niet zo meteen veel kan vertellen over wat ik meemaak tijdens de meditatie. Bewust is dit zo, onbewust merk ik echter dat er heel wat gebeurt. Plannen worden gesmeed, omgang met anderen krijgt nieuwe gezichten, dingen die belangrijk zijn komen op de voorgrond, soms ben ik het zitten beu en wil ik opstaan en lol trappen: drank en een mooie vrouw en de liefde voelen. Jaja en daarna zazen, dat is pas knallen ! Ik vind het dus soms té droog. Wat ‘nattigheid’ kan sneller tot inzichten leiden. Ik merk wel dat ik meer ‘mededogen’ heb. Ik kan zonder emotioneel in overdrive te gaan een situatie ervaren en er tegelijk bij voelen wat een juiste(re) benadering zou kunnen zijn. Morgen laatste dag. Ik ga dan specifiek rond een aantal thema’s mediteren.

Dag 5, veel te doen

Ochtendmedicatie 😉 ingenomen: twee uur later en ik voel me goed. Het is mooi. Voor het ontbijt trek ik het dorp in. Geen enkele zaak is open, echter de man van een in verbouwing zijnd ontbijthuis weet de oplossing: bij Milano, de bakker die immer open is. Het is een winkeltje-allegaar met een bedeesde, doch warme uitbater. Ik kijk nog even of op de zeedijk wat open is, maar nee en besluit koers ‘Milano’. Ik kom terecht in een echte locals winkel en iedereen spreekt de uitbater aan met Erik. Er heerst een familiale gezelligheid en de gasten spreken er over niets en veel tegelijk. Ik ruik de West-Vlaamse grond.

Na een wandeling langs het duinenpad zie ik bij de inkom-hal dat het buurhuis gesloopt wordt. Het ruimt plaats voor een nieuw appartement. Huis is niet-huis denk ik. Het zijn planken, stenen en electriciteitsdraden. Ik merk dat ik er niet-oordelend kalm bij blijf. In andere tijden zie ik me zeuren over zulkse vernielingsdrang, puur uit gretigheid van de mens om met een nieuw complex nieuwe gelden te maken. Maar nee, niets van dit alles. Er staat wat werk te doen op de ‘werkmeditatie-lijst’: koken en schoonmaken, want ik ga vanavond terug naar huis. Stevig werken is goed voor de spieren die zo wat los komen na al dat zitten.

Ik bestudeer de filosofie van de leegte in de diamant-soutra alsook de hart-soutra. Twee mooie teksten die heavy onderwerpen aansnijden: alles is leegte, niets is substantieel. Ook gedachten en waarnemingen zijn slechts tijdelijk en onderling afhankelijk van andere zaken. Het is een zeer dynamische visie op de werkelijkheid die het lijden radicaal wegsnijdt. Er is namelijk geen lijden en geen niet-lijden. Enfin, pittege kost om op te nemen tijdens de meditatie. De hartsoutra zing ik mee met een bandje. Ik struikel wat over de De japanse ‘u’, zoals in ‘ku’, ik zeg soms ‘koe’ maar het is ‘keu’. Dat het zeker geen koe is en wel ‘de leegte’ zal geen toeval zijn zeker ?

Mijn middagmaal is in een wip klaar en voldaan maak ik een dutje. Om 4 u ga ik naar de Zee en installer me warm genoeg en geef me over aan Haar. Een prachtige meditatie waarbij de avondschemer valt om tenslotte te eindigen is donkerte en aanzwellende koude. Dag Zee, dankjewel. Thuis eet ik wat soep en pasta (ik heb nog over) en vlieg er stevig in zodat het appaertement volledig schoon is. Mijn laatste meditatie doe ik in het pikkedonker. Achter mij laat ik de deur in het slot vallen en ga huiswaarts waar mijn liefste op me wacht. Hoe verlang ik naar haar en alles wat nog komen zal.

*unsui: letterlijk = regen-wolk , de benaming voor een rondreizende zen-monnik die de filosofie van de leegte beoefent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *